İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

Destanı Firak




Bir zamanı mes’ad etti kim Muzaffer dost idi;

Âlemi zevk ü sefada bir yaman zendost idi.

Halkai dad ü muhabbette iken biz yekvücut,

Aşiyanı kalbimiz bir, postumuz bir post idi.

Eyler idik hep beraber ruz ü şeb keşt ü güzâr;

Ayrı düştü şimdi diller, eylerim ah ü nizar.

Her muhabbet sofrasında mutlaka biz var idik;

Birbirinden fark edilmez bir vucutlu yâr idik.

Zevkimiz de hüznümüz de müşterekti daima,

Ezkazara görmeseydik nerdeyiz arar idik.

Şimdi kaldı yadı mazi bu muhabbetten nişan;

Ol ocakta tuttu artık ankebutlar aşiyan.

Ol zemanlar şöhreti şayi değildi her yere;

Düşmemişti ilm ü fazlı çünkü elân dillere.

Mesleğinde hatve hatve yükselip, bilahere,

Çıktı arşı iştihara, vardı namı göklere.

Asümanı göklere etti hurucu itilâ;

Ruhri saf ü paki kaldı anda daim. . Essela. .

Ağla çeşnim ağla kim yârı vefakar kalmadı,

Darı dünyada vefakâr şimdi bir yar kalmadı.