İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

Sönen Bahar

Hayatımın bahar senelerini

Süsleyen emeller, hep serap oldu. .

Aşk ipekleriyle ördüğüm teni

Sevip saramadan baharım soldu.

Gönül bahçesinin koynunda biten

Sevda goncaları, açmadan söndü. .

Yıldızlar mehtabı öpüp emerken

Kuru dudaklarım, yerde süründü.

Sihirli gözlerin sahhar kanadı

Ne zaman yaklaşsam aşk menbaına,

Onu kıskanırdı, benden saklardı. .

Düşerdi sızlayan kalbim hüsrana.

Hazan içinde solan baharlarımın,

Mazide gömülü hazin timsali.

Rüyamı süsleyen sihirli kadın,

O da söndü bu gün, soldu hayali.

Ben de gençtim, evet. enim de rengîn

Emellerim vardı; kanım kaynardı. .

Sevdalı bir nazar, kalbimde derin

Hisler uyandırır, izler açardı.

Yeşil ağaçların sızıp koynundan

Şebnemleri emen seher güneşi,

Göz yaşlarımı da silerdi. . handan,

Ufuklarda gurup ederden eşi.

Hayat baharını sonsuz sanırdım,

Solunca anladım pembe dudaklar. .

Meğer bilmeden her attığım adım

Sürüklemiş beni hazana kadar.

Bu benim hazanım. .Elemli, hazin

Emelsiz ve solgun, kırık. bir sevda. .

Sönen, baharımdı; şimdi mazinin

Yatıyor sararmış, nisyan koynunda.