İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

Beşer


Kapkara alnımda kızıl bir leke

Huzuruna geldim, ey ulu Yezdan;

Bana cennet diye verdiğin ülke

Cehenneme döndü zulm ile kandan.

Her kalbi vuran bir zehirli okum,

Ne cinden pervam var, ne senden korkum,

Kahrıma sed çekmez nehir, derya, kum,

Zulmünle kahrolur milyonca insan.

Bir elimde dinin, bir elimde zer

Gezdim diyar diyar, ekdim tohmu şer,

Cihanı tezvir ü ifsada yeter

Bu iki tohmu şer, bu iki yılan.

Beşeriyetin bu iki düşmanı,

Onlarla boğdum ben fazlı, vicdanı,

Resulü, nebisi, şahı, sultanı

Önünde diz çöküp dilerler ferman.

Akan göz yaşına yanmadı içim,

İçtiğim kanlarla kanmadı içim,

Kanla ölümden usanmadı içim,

Ruhumun gıdnsı ölümle al kan.

Vatan dedim kestim, hep aynı kandık,

Ölüp öldüren bir, o, Ben insandık,

Bir avuç yer için kana bulandık,

Din uğruna verdim milyonca kurban.

Din, milliyet diye çaldık palayı;

Hanüman söndürdük, kesdik kafayı,

Vurdu baba oğlu, evlat anayı,

Asırlardır sürer fitnei devran.

Derler üstün imiş insanlık şanı,

Tutarlar her şeyden üstün insanı,

Halbuki aratır insan şeytanı,

Lainse de bizden rahimdir şeytan.

Şimdi bu cihanda mesut bucak yok,

Sabah aksam tüten bir ocak yok,

Baş koyup sinecek sine, kucak yok,

Her gönülde enin, her yerde hüsran.

Semadan akseden bir ahi medid,

Toprakta sürünür bir sürü kadid,

Beserin halası ümmidi baid,

Mahlukunu kurtar ey ulu Yezdan.