İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

(başlık)


Ben künkürei arşını zirü zeber ettim

Vurdum Şehi devranı ölümden beter ettim.


Bir vücudu müstesnanın huzurunda


Emin ANAT’a

Ya Rabi bu civan ne yosma civandır

Hüsnü cemalin veçhinde ayandır

Ezvakı muhabbet anda nihandır

Destur. . . ya güzeller Haliki, destur. .

Huzuru hüsnünde gel sen de dest ur.

Ya Eminül huban, piri aşikan,

Sana haradü sena, ey Rabbi zeanan;

Ki çeşmimiz kıldın nur ile rahşan

Gösterip bi-baha bir hüsnü üryan.

Gel seninle destur deyip ikimiz

O hüsnü ter önünde çökelim diz.

Böyle bir hüsne taabbüd sevaptır

O ayatı zevki camiy kitaptır

Lisanı hun ile rabbi hitaptır

Mabedi sevdada mihrabı Rabdır

Gönlümün emini, ey yari canım,

Benim de “Güzel”dir rabbü sultanım;

Mabedi Emine sığınıp ben de

Dergahında mürid olsam ya bende

Can olurdum bu can kaldıkça tende

Minnetin taşıdım köhne bedende

Dergahı yaranda postum olsaydı

Aharı ömrümde dostum olsaydı.

Ebed makam ol sen tahtı ikbalde

Ömrün güzar et ağuşu visalde

Rabbim daim kılsın seni kemalde

Olmasın güşun hiç kıl ile kalde

Miratı kalbine bek da gör beni

Temaşa kıl anda veçhi Emini.