İçeriğe geçmek için "Enter"a basın

Halil Nihat Boztepe’nin Vefatı Üzerine




Yaktın kalbimizi ey melekül-mevt

Aldın içimizden Halil Nihat’ı

Hak olduysa cismi, kalbi millette

İlelebet menkuş kalacak adı

Felek nasıl kıydın o kutbu şi’re

O öldü, insanlık da yetim kaldı

Maderi mizah hiç doğurmamıştır

Nihat gibik bir şaheser üstadı

O dehri fenada emsali ender

Yetişen yüce bir şair insandı

Hicv alemi devri hilkatten beri

Görmemiştir böyle bir istidadı

Onun ölmez ciğerparelerinden

“Ağaç Kasidesi” en son evladı

Nüktei hicviyle o büyük şair

Şad eylerdi kalbi şad ü naşadı

Gilki tenkidinin bir darbesiyle

Kırılırdı zulmün kolu kanadı

Lisanı tedibi kahr ü muzmahil

Eyledi erbabı şerr ü fesadı

Bila havf ü aram gürz ü hicviyle

Tar ü mar eylerdi zulmü bidadı

Neyeleyim ki yaktı afeti mevtin

Ateşi matemi kalbi ibadı

El üstende giden bu yolcu kimdir?

Bu kimin büyüğü, kimin nevzadı?

Mümtaz insanlığı, şair ruhuyla

O bir tepe değil, bir şahikaydı

İnsanlar insanı Halil Nihat’a

Nasıl da kıydın ey ölüm celladı

Sonsuz mekan oldu fani cismine

Büyük milletimin kalbi puladı.